Донато Каризи не е автор што ви дава лесни одговори. Тој е архитект на мракот, а во „Господар на сенките“, тој нè носи во вечниот град Рим – но не оној град на туристите и историјата, туку оној на сенките, каде што историјата се крие во пукнатините на катедралите.
Приказната: Потрагата по „Господарот“
Маркус, свештеник-детективец кој е експерт за „аномалии“ во злосторствата, се соочува со нов, комплексен случај. Во Рим се случуваат серија необјасниви настани: градот останува во целосен мрак, а зад секој прекин на струјата следи злосторство. Додека Маркус се обидува да го сфати образецот, тој се вкрстува со Сандра, фотограф на местото на злосторството, чија лична трагедија ја прави нејзината мотивација уште поинтензивна.
Она што започнува како полициска истрага, брзо се претвора во метафизичка битка меѓу светлината и темнината.
Како некој што ги истражува мрачните страни на човечката психа, во овој роман најмногу ме фасцинираше концепцијата за злото.
Маркус е лик кој постојано се бори со сопствената вера и со сознанието дека злото не е нешто што доаѓа однадвор, туку нешто што е длабоко вкоренето во човековата природа. Неговата дедукција не е само логичка, таа е егзистенцијална.
Каризи маестрално го користи Рим како „личен карактер“. Сенките во овој роман не се само недостаток на светлина тие се простор каде што се кријат највалканите тајни на Ватикан и на човештвото.
Секој пат кога светлата ќе се изгаснат, Каризи ја крева тензијата до крајност. Како читател, постојано имате чувство на клаустрофобија, иако се наоѓате на отворени градски улици.
Оцена: ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ (5/5)
No comments:
Post a Comment