Рецензија на поетската збирка Губејќи те од ИЗАБЕЛА ХЕЈНОР

Постојат поетски книги што не бараат да ги прочитате одеднаш. Бараат да им се враќате, да подвлечете стих, да застанете и да премолчите. 

Таква е и „Губејќи те“ од Изабела Хејнор, збирка што зборува за љубовта, разделбата, тагата и повторното пронаоѓање на себеси.

Авторката не се крие зад сложени метафори, туку со едноставен и прониклив јазик допира до универзалните човечки чувства копнежот, празнината, надежта и исцелувањето.

Низ страниците се чувствува дека губењето не е само крај, туку и почеток на едно ново патување. Поезијата остава простор читателот да ги пронајде сопствените спомени и сопствените одговори. Токму во тоа лежи нејзината сила секој стих добива различно значење во зависност од оној што го чита.

Стихот кој ми остави најмногу впечаток е:

,,Понекогаш само лежам во креветот 

и се молам да заспијам 

пред да се распаднам".

„Губејќи те“ не е книга што се чита брзо. Таа е книга што се чувствува. Остава тивка трага, потсетувајќи дека и најголемите загуби можат да се претворат во стихови, а стиховите во утеха.

Оценка: ★★★★★ (5/5)