Приказната ја следи Ејми Бренер, студентка по медицина која се соочува со својот најголем страв: дванаесетчасовна смена во „Оддел Д“, одделение за психијатриски пациенти со висок степен на безбедност. Мекфаден веднаш ја поставува тензијата, ова не е обично болничко одделение. Тоа е место каде што вратите се заклучени, прозорците се заштитени, а границата меѓу оние кои лекуваат и оние кои се лекуваат е кревка.
Она што ја прави „Оддел Д“ поразлична од останатите трилери на авторката е личниот влог на Ејми. Нејзината врска со минатото, која постепено се открива преку „флешбекови“, дава дополнителна тежина на нејзината паника. Не е во прашање само преживување на смената, туку соочување со „духови“ кои Ејми мислела дека ги оставила зад себе.
Додека ја читате книгата, речиси физички ја чувствувате тежината на заклучените врати и мирисот на болнички антисептик.
Како и во многу нејзини дела, читателот е постојано во дилема: кому да му се верува? Дали Ејми е навистина жртва на околностите, или нејзината сопствена перцепција е нарушена?
Иако „Оддел Д“ е исклучително забавно четиво, како книжевни критичари не можеме да ја игнорираме тенденцијата на авторката кон „брзи решенија“. Некои од заплетите се потпираат на случајности кои бараат одредена доза на „суспензија на неверувањето“.
За читателите кои бараат суптилна, психолошка длабочина налик на класичните психолошки трилери, „Оддел Д“ можеби ќе се чини малку „холивудски“ и насочен кон чистото возбудување наместо кон длабока карактеризација.
Сепак, Мекфаден успева да го одржи вниманието до самиот крај, а пресвртот иако за некого очекуван е доволно ефектен за да ве натера да ја преиспитате секоја претходна страница.
Оцена: ⭐️⭐️⭐️⭐️
No comments:
Post a Comment