Рецензија на романот Рецептот за надеж на ФИОНА ВАЛПИ

Понекогаш во животот, кога се ќе се сруши, единствениот начин да продолжиме понатаму е да се вратиме на она што е основно: на семејството, на кујната и на приказните што ги криеме во нас. 

Фиона Валпи во „Рецептот за надеж“ не води на патување кон француското село, каде што времето се движи побавно, а раните заздравуваат со мирис на свеж леб и добра вина.

​

​Главната хероина, Аби, се наоѓа на крстопат откако нејзиниот живот во Англија се распаѓа поради низа разочарувања. Бегајќи во француските предели кај својата баба, таа не само што пронаоѓа засолниште, туку и ги открива дневниците од минатото кои кријат тајни од времето на војната.

​Ова е книга што се чита „со сетилата“. Валпи маестрално го опишува амбиентот, правејќи го секој оброк и секоја улица во селото да чувствувате како да се дел од вашата сопствена реалност.

Како студент по психологија, во овој роман не барав само љубовна приказна, туку ја анализирав потребата на Аби да се „рестартира“. Дневниците на нејзината баба не се само историски запис; тие се лекција за тоа како нашите предци се справувале со загубите. Аби низ нив учи дека храброста честопати значи да останеш да стоиш кога светот се руши.

​Готвењето и работата во градината во книгата се прикажани како своевиден вид „терапија со работна окупација“. Кога умот е преполн со хаос, физичката работа со рацете е начин да се најде внатрешен мир, концепт кој е многу применлив во современиот, стресен живот.

​

​Ако ја сакате „урбаната меланхолија“ што ја промовираме на блогот, „Рецептот за надеж“ нуди една поинаква, посончева меланхолија. Тоа е она чувство кога седиш сам во кафуле, гледаш во еден стар албум со фотографии и чувствуваш носталгија за време кое никогаш не си го доживеал.

​Оваа книга е потсетник дека не треба да се плашиме од „фрагментите“ на нашиот живот. Честопати, токму тие скршени делчиња го прават најдобриот „рецепт“ за иднината.

Фиона Валпи пишува со нежност која е ретка во денешната литература. Ова не е трилер кој ќе ве држи во страв, туку лек за душата кој ќе ве „затопли“ кога надвор врне и кога се чувствувате осамено. Тоа е приказна која ве потсетува дека никогаш не е доцна да се смени „рецептот“ според кој го готвиме нашиот живот.

​Оцена: ★★★★☆ (4/5)