Читањето на „Зима со мирис на капини“ за мене не беше само поминување низ страниците на еден роман, туку патување низ времето кое ме остави со измешани чувства на тага, восхит и длабока рефлексија. Сара Џио има неверојатна способност да те „вшмука“ во светот што го создава, правејќи да го почувствуваш студениот ветар на Сиетл на сопствената кожа.
Морам да признаам, „Зима со мирис на капини“ е една од најтажните книги што некогаш сум ги прочитала. Има нешто во стилот на Сара Џио што едноставно не ти дозволува да ја оставиш книгата од раце ја прочитав за само два дена, но емотивниот товар што го носи оваа приказна го чувствував со денови потоа.
Уште од првите страници, судбината на Вера Реј ме погоди толку силно, што читањето на моменти ми беше вистински предизвик за срцето.
Сцената каде таа се враќа дома низ снегот, со надеж дека нејзиното синче спие мирно, а го наоѓа само неговото мече на празната улица, е една од најпотресните сцени што сум ги сретнала во литературата. Тој очај на една мајка е опишан толку верно, што не можев а да не сочувствувам со секој нејзин здив.
Иако книгата е преполна со тага, токму таа меланхолија ме влечеше да читам побрзо и побрзо. Сакав одговори, сакав правдина за Вера и некаков мир за Клер во сегашноста. Иако приказната тече брзо, емоциите се густи и тешки. На моменти се чувствував како и јас да сум таму, во студениот Сиетл, барајќи го Даниел низ снежните наноси.
Оваа книга за мене беше емотивен ролеркостер. Ме научи дека некои таги се преголеми за да се заборават, но и дека вистината, колку и да е болна, е единствениот лек. Ја препорачувам на секој што е подготвен за книга што ќе го расплаче, но и ќе го потсети на неверојатната сила на мајчинската љубов која не познава време и граници.
Она што најмногу ме допре беше ликот на Вера. Како читател, не можев а да не почувствувам физичка болка додека ја читав нејзината борба. Нејзиниот страв додека го остава детето за да отиде на работа и нејзиниот крик кога ќе го најде празниот кревет, се моменти кои долго ми одекнуваа во мислите. Таа е симбол на сите мајки кои се жртвувале во тишина, чии приказни останале неискажани под слоевите на историјата.
Од друга страна, ликот на новинарката Клер ми беше близок на поинаков начин. Нејзината емотивна закоченост и обидот да најде смисла во професијата додека нејзиниот приватен живот се распаѓа, е нешто во што многумина од нас можат да се препознаат. Додека таа ја истражуваше судбината на Вера, чувствував како и јас заедно со неа ги отплеткувам сопствените внатрешни јазли.
Она што ја прави оваа книга посебна за мене е надежта. И покрај сета трагедија, Џио ни нуди утеха. Таа ни кажува дека ништо не е залудно и дека вистината секогаш наоѓа начин да излезе на површина, дури и ако и требаат 80 години. Мирисот на капините во снегот стана мојата омилена метафора за убавината која преживува во најтешките услови.
Ова е книга што ја препорачувам на секој кој сака приказни што го „кршат“ срцето, но потоа внимателно го зацелуваат.
Ме научи дека секој странец што го среќаваме на улица носи своја невидлива историја и дека малите случајности често се всушност судбина која само чека да биде препознаена.
Мојата оцена е чиста 10/10. Ова е ремек-дело во својот жанр и дефинитивно книга која не само што се чита, туку длабоко се преживува. Ја препорачувам на секој што е подготвен за приказна која ќе му го скрши срцето, но и ќе го потсети на вечната моќ на мајчинската љубов.
No comments:
Post a Comment