Рецензија на романот Човек во лавиринтот од ДОНАТО КАРИЗИ

Донато Каризи не е само писател на криминалистички романи; тој е психолог на мракот. Во „Човекот во лавиринтот“, тој не вовлекува во една клаустрофобична игра на умот, каде што границата меѓу споменот и реалноста исчезнува под 

тежината на траумата.

​Саманта Андриј, која исчезнала како девојче, се појавува повторно петнаесет години подоцна. Таа не се сеќава на ништо од оние години поминати во заробеништво, освен на едно: дека била заробена во лавиринт, каде што нејзиниот киднапер ја принудувал да игра игри за да преживее. Бруно Џенко, приватен истражител на кого му преостануваат само уште неколку дена живот, е ангажиран да ја пронајде вистината пред неговото срце засекогаш да престане да чука.

Лавиринтот во романот не е само физичко место каде Саманта била држена. Тој е симбол на нејзиниот ум, кој се обидува да ја заштити од ужасите што ги преживеала. Тоа е класичен одбранбен механизам кога реалноста е неподнослива, умот создава сопствени ѕидови.

Истражителот Џенко не бара докази во традиционална смисла. Тој се обидува да ги дешифрира енигмите на еден скршен ум. Ова е извонреден приказ на тоа како соочувањето со минатото е единствениот пат кон слободата, колку и да е тој пат болен.

​

Каризи постојано ги менува улогите. Дали жртвата е навистина жртва? Дали ловецот е всушност плен? Оваа книга ве тера постојано да ги менувате вашите претпоставки, што е вистински предизвик за мозокот.

​„Човекот во лавиринтот“ е психолошко патување во кое читателот станува соучесник во решавањето на енигмата. Ако сакате приказни кои ќе ве „прогонуваат“ долго откако ќе ја затворите книгата и ако уживате во дешифрирањето на човечките комплекси – ова е четиво за вас.

​Оцена: ★★★★★ (5/5) 

Брилијантна деконструкција на човечкиот ум. ​Дали сте ја читале? Според вас, дали постојат лавиринти во кои самите се заробуваме, а од кои нема излез без помош „од страна“?