Рецензија на романот Куќата на гласовите од ДОНАТО КАРИЗИ

Донато Каризи не пишува трилери кои само ќе ве држат во неизвесност тој пишува приказни кои ќе ве натераат да го доведете во прашање сето она што го нарекувате „реалност“. 

Во „Куќата на гласовите“, тој не вовлекува во клаустрофобичниот свет на хипнозата, каде што умот не е само складиште на информации, туку лавиринт од кој многумина не успеваат да излезат живи.

Главниот лик е Пјетро Гербер најпознатиот хипнотизер во Фиренца, специјализиран за работа со деца кои доживеале трауми. Тој е рационален, пресметан и апсолутно уверен дека умот може да се контролира. Но, се се менува кога ќе добие необичен повик од колешка од Австралија, која го препорачува за случајот на Хана Хол жена која верува дека како дете извршила убиство, иако нема сеќавање за тоа.

Како што Пјетро започнува да ја хипнотизира Хана, тој сфаќа дека нејзините „гласови“ од минатото не се само нејзини. Границата меѓу терапевтот и пациентот почнува да избледува, а куќата во која се одвиваат сесиите станува сцена на психолошка војна.

Како некој што длабоко се интересира за човечката психологија, морам да истакнам зошто Каризи е недопирлив во овој жанр.

За разлика од вообичаените трилери, овде оружјето не е нож или пиштол оружјето е сугестијата. Каризи маестрално ја прикажува моќта на хипнозата како клуч што ги отвора вратите на несвесното, но и како замка која може да создаде лажни сеќања.

​Ликот на Пјетро е совршено изграден, тој не е херој без маани. Неговата сопствсна траума и неговата потреба за контрола го прават ранлив. Како читатели, ние не му веруваме до крај, што ја прави тензијата уште поголема.

Од другата страна пак ја имаме Фиренца во романот не е туристичка дестинација. Таа е мрачна, маглива и полна со тајни, совршена позадина за приказна во која доминираат сенките на минатото.

„Куќата на гласовите“ е книга која ќе ве „измачи“ на најдобар можен начин. Таа не нуди брзи решенија, таа ве тера да се прашате: Што ако некои сеќавања се таму затоа што некој сакал да бидат заборавени?

Ова е интелектуален предизвик за сите оние кои уживаат во сложени психолошки игри, каде што секој дијалог е маска, а секој чекор е потенцијална стапица. Каризи повторно докажува дека најстрашните „духови“ не се оние во куќите, туку оние во нашите глави.

​Оцена: ★★★★★ (5/5)

Ремек-дело на психолошкиот трилер.